و منّت غريبانه و خلاف همه چيزهايى است كه جامعه براى آنها ارزش قايل است . به رغم اين واقعيت كه نقش و عملكرد والدين بسيار مهم است ، ما نوعى اخلاق عمومى به وجود آورده‌ايم كه در آن همه تجليل‌ها متوجه كار و موفقيت‌هاى خارج از خانه مىشود . ما در كشورى زندگى مىكنيم كه در آن كار بيرون كه مبتنى بر رقابت ، سود و آز است ، روز به روز كار غيرتجارى را كه مبتنى بر از خودگذشتگى ، تعهد و مراقبت است ، از دور خارج مىكند . در پايان دهه 1990 آنچه در آمريكا واقعاً مهم مىباشد ، اين است كه چقدر دريافت مىكنيد و چه چيزى مىتوانيد بخريد . به اين ترتيب ، ديگر نبايد چندان تعجب كرد كه هنر والدگرى در حال مرگ است . ديگر نبايد متعجب شد كه والدين وقت كمتر و كمترى به فرزندان خود اختصاص مىدهند و البته وقتگذارى محور اين امر خطير است . براى خوب پدر و مادرى كردن ، نياز به آن است كه كودك را از ارمغان‌هايى چون عشق ، توجه ، انرژى و ديگر سرمايه‌ها ، به گونه‌اى كريمانه و سخاوتمندانه در يك دوره زمانى طولانى بهره‌مند سازيم . اين كار شامل تغذيه جسم كوچك و همچنين رشد روح او نيز هست ؛ يعنى با گفتن قصه‌ها و آدابى كه جان او را بيدار مىكند و با پروراندن پيوندهاى معنوى كه مولد اصول اخلاقى در زندگى آن كودك است . اما هيچ‌يك از اين وظايف عملى و مقدس ، از طريق والدين كم‌ارزش و تحقير شده به آسانى قابل اجرا نيست . در آمريكاى امروز ، پدران و مادران براى قبول شكست آماده مىشوند .